ਰੇਡ/ਛਾਪੇ

ਮੁਸਲਮਾਨ ਅਕਸਰ ਮੁਹੰਮਦ ਦੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਬਾਰੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਭਰਮ ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਮਾਣ ਹੈ ਕਿ ਮੁਹੰਮਦ ਲੜਾਈਆਂ ਤੋਂ ਬਚਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੀੜਤਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਤਲੇਆਮ ਕੀਤਾ ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸਨ ਅਤੇ ਨਿਹੱਥੇ ਸਨ। ਉਹ ਕੋਈ ਯੋਧਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਤਵਾਦ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਦੀਨਾ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰੋਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ 74 ਛਾਪੇ ਮਾਰੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਹੱਤਿਆਵਾਂ ਨਾਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਦੂਸਰੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਆਦਮੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ 27 ਦੇ ਨਾਲ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਨੂੰ ਗਜ਼ਵਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਛਾਪੇਮਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰਿਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਜ਼ਵਾ ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਹ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਛਾਪਾ, ਹਮਲਾ, ਅਚਾਨਕ ਹਮਲਾ।
ਬੁਖਾਰੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਜਦੋਂ ਵੀ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦਾ ਰਸੂਲ ਗਜ਼ਵਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਗਜ਼ਵਾ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣਾ ਇਰਾਦਾ ਲੁਕਾਉਂਦਾ ਸੀ।” ਜਦੋਂ ਮੁਹੰਮਦ ਕਿਸੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਟੀਮ ਦੁਆਰਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਤੇ ਬਾਡੀ ਗਾਰਡ। ਮੁਹੰਮਦ ਦੀ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਜੀਵਨੀ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਤੌਰ ਤੇ ਲੜਾਈ ਲੜੀ ਸੀ।
ਮੱਕਾ ਵਿੱਚ ਲੜੀ ਗਈ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੜਾਈ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਾਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ, ਤਕਰੀਬਨ ਵੀਹ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਜੰਗਬੰਦੀ ਦੌਰਾਨ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੁਆਰਾ ਛੱਡੇ ਗਏ ਤੀਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਾਚਿਆਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਨ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਸਨ। ਮੁਇਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, "ਸਰੀਰਕ ਹਿੰਮਤ, ਸੱਚਮੁੱਚ, ਅਤੇ ਮਾਰਸ਼ਲ ਡੈਅਰਿੰਗ ਉਹ ਗੁਣ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਬੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਕਰੀਅਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।"
ਮੁਹੰਮਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਦਮੀਆਂ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਚਿਤਾਵਨੀ ਦੇ ਕਸਬਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਛਾਪੇ ਮਾਰੇ, ਨਿਹੱਥੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ 'ਤੇ ਉਤਰ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜਿੰਨੇ ਹੋ ਸਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਲਿਆ। ਧਾੜਵੀਆਂ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੈਸੇ ਲਈ ਫਿਰੌਤੀ ਲਈ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮਾਂ ਵਜੋਂ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ। ਹੇਠਾਂ ਇਹਨਾਂ ਛਾਪਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦਾ ਬਿਰਤਾਂਤ ਹੈ।
“ਪੈਗੰਬਰ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਬਾਨੂ ਮੁਸਤਾਲੀਕ ਉੱਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਚਿਤਾਵਨੀ ਦੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਲਾਪਰਵਾਹ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੜਨ ਵਾਲੇ ਆਦਮੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਦੀ ਬਣਾ ਲਿਆ ਗਿਆ; ਨਬੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦਿਨ ਜੁਵੇਰੀਆ ਮਿਲਿਆ। ਨਾਫੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਬਨ ਉਮਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਪਰੋਕਤ ਕਥਨ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਬਨ ਉਮਰ ਉਸ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਸੀ। ” ਮੁਸਲਮਾਨ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ,“ ਇਸ ਲੜਾਈ ਵਿਚ 600 ਨੂੰ ਬੰਦੀ ਬਣਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਲੁੱਟ ਵਿੱਚ 2,000 ਊਠ ਅਤੇ 5,000 ਬੱਕਰੀਆਂ ਸਨ।”
ਜਦੋਂ ਮੁਸਲਿਮ ਅੱਤਵਾਦੀ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਆਫੀ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਤੁਰੰਤ ਇਸ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੀ। ਸੱਚਾਈ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। “ਇਹ ਸਾਅਬ ਬੀ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਤੇ ਰਿਪੋਰਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਥਥਾਮਾ ਕਿ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਪੈਗੰਬਰ (ਸ਼ਾਂਤੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ), ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਦੇ ਛਾਪੇ ਦੌਰਾਨ ਮਾਰੇ ਗਏ ਬਹੁ -ਧਰਮੀਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਨ।”
ਲਗਭਗ ਸਾਰੇ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਅਧਿਕਾਰਤ ਮੰਨੇ ਗਏ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਰੋਤ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿੱਤਣ ਲਈ, ਪੈਗੰਬਰ ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਦੇ ਤੱਤ ਦਾ ਲਾਭ ਉਠਾਇਆ। ਉਹ ਅਲਟੀਮੇਟਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ। ਇਬਨ ਅਨ ਨੇ ਰਿਪੋਰਟ ਦਿੱਤੀ: “ਮੈਂ ਨਾਫੀ ਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਕਰਦਿਆਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ (ਇਸਲਾਮ) ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਸੱਦਾ ਦੇਣਾ (ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ) ਦੇਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ? ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ (ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ) ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ। ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਦੂਤ ਨੇ ਬਾਨੂ ਮੁਸਤਲੀਕ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਣਜਾਣ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜੋ ਲੜਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਸੇ ਦਿਨ, ਉਸਨੇ ਜੁਵੇਰੀਆ ਬਿੰਟ ਅਲ-ਹਰੀਥ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਨਾਫੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਪਰੰਪਰਾ ਉਸ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਸੀ ਅਬਦੁੱਲਾ ਬੀ. ਉਮਰ ਜੋ (ਖੁਦ) ਛਾਪਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੀ।”
ਨਿਹੱਥੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਅਜਿਹੇ ਘਿਨਾਉਣੇ ਹਮਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਇਜ਼ ਠਹਿਰਾਉਣ ਲਈ, ਮੁਸਲਿਮ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਨੇ ਅਕਸਰ ਆਪਣੇ ਪੀੜਤਾਂ' ਤੇ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਰਚਣ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਇਆ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਮੰਨਣ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਰਬ ਕਬੀਲੇ ਨੂੰ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਗਰੀਬ ਸਨ ਅਤੇ ਡਾਕੂਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਮੂਹ ਬਣ ਗਏ ਸਨ। ਇਸ ਦਾਅਵੇ ਦੇ ਉਲਟ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਬੀਲਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਦੀ ਨੀਤੀਆਂ ਅਪਣਾਈਆਂ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣ ਲਈ ਮੁਹੰਮਦ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੰਧੀਆਂ 'ਤੇ ਦਸਤਖਤ ਕੀਤੇ। ਮੁਹੰਮਦ ਦੁਆਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੰਧੀਆਂ ਦੀ ਸਦਾ ਹੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਸੀ।
 

Raid
Muslims often speak with pride, of Muhammad’s battles. It is a pride based on illusion. Muhammad avoided battles. He preferred to ambush his victims and take them by surprise. He massacred them when they were unprepared and unarmed. He was not a warrior. He preferred terrorism. It was more effective.
After he migrated to Medina and felt strong amongst his followers, he launched 74 raids. Some of them amounted to little more than assassinations, while others were expeditions of thousands of men. He accompanied participated 27 of them. These expeditions are called ghazva. The raids he did not accompany, are called sariyyah. Both ghazva and sariyyah mean raid, ambush, sudden attack.
Bukhari says, “Whenever Allah's Apostle wanted to make a ghazva, he used to hide his intention by apparently referring to different ghazva.”60 When Muhammad took part in a war, he would always stay behind his troops, protected by his special entourage and body guards. Nowhere in the authentic biographies of Muhammad, says he fought personally.
In a war known as the Sacrilegious War, fought in Mecca, Muhammad attended upon his uncles. Now, nearly twenty years old, his efforts were confined to gathering the arrows discharged by the enemy during the ceasefires and handing them to his uncles. In the words of Muir, “Physical courage, indeed, and martial daring are virtues which did not distinguish the prophet at any period of his career.”61
Muhammad and his men raided towns and villages without warning, descended upon unarmed civilians, butchered as many of them as they could and took as spoils the vanquished community’s herds and livestock, their weaponry and their belongings, as well as their wives and children. The raiders sometimes ransomed the women and children for money, or sold them as slaves. The following is an account of one of these raids.
“The Prophet had suddenly attacked Banu Mustaliq without warning while they were heedless and their cattle were being watered at the places of water. Their fighting men were killed and their women and children were taken as captives; the Prophet got Juwairiya on that day. Nafi said that Ibn Umar had told him the above narration and that Ibn 'Umar was in that army.”62 In this war, says the Muslim chronicler, “600 were taken prisoners by the Muslims. Among the booty there were 2,000 camels and 5,000 goats.”
When Muslim terrorists kill children, their apologists are quick to announce it and say, Muhammad prohibited that. The truth is that Muhammad allowed killing children. “It is reported on the authority of Sa'b b. Jaththama that the Prophet of Allah (may peace be upon him), when asked about the women and children of the polytheists being killed during the night raid, said: They are from them.”63
A number of sources considered authoritative by virtually all Muslims attest that in order to win, the Prophet took advantage of the element of surprise. He would not give even an ultimatum. Ibn 'Aun reported: “I wrote to Nafi' inquiring from him whether it was necessary to extend (to the disbelievers) an invitation to accept (Islam) before meeting them in fight. He wrote (in reply) to me that it was necessary in the early days of Islam. The Messenger of Allah made a raid upon Banu Mustaliq while they were unaware and their cattle were having a drink at the water. He killed those who fought and imprisoned others. On that very day, he captured Juwairiya bint al-Harith. Nafi' said that this tradition was related to him by Abdullah b. Umar who (himself) was among the raiding troops.”64
To justify such dastardly attacks on unarmed people, Muslim historians have often accused their victims of conspiring against Islam. However, there is no reason to believe that any Arab tribe would have benefited by invading Muslims, who were poor and had become a strong group of bandits. Contrary to this claim, many tribes adopted policies of appeasement and signed peace treaties with Muhammad in order to stay safe. Those treaties were invariably breached by Muhammad when he no longer needed those allies.