ਨੈਤਿਕ ਕੋਡਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਲਾਇਸੈਂਸ

ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੁਹੰਮਦ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਲਏ ਪੁੱਤਰ ਜ਼ੈਦ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਘਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਜ਼ੈਦ ਦੀ ਅਰਧ ਨੰਗੀ ਪਤਨੀ ਜ਼ੈਨਬ ਦੀ ਝਲਕ ਵੇਖੀ (ਉਸੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮੁਹੰਮਦ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਵੋ)। ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਅਚਾਨਕ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਸਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਦੁਆਰਾ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਦੁਆਰਾ ਹਾਵੀ ਹੋ ਗਿਆ। "ਅੱਲਾ ਦੀ ਉਸਤਤ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਜੋ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲਦਾ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਘਰ ਛੱਡਣ ਵੇਲੇ ਕਾਮਨਾ ਨਾਲ ਬੁੜ ਬੁੜ ਕੀਤੀ।

ਜਦੋਂ ਜ਼ੈਦ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਾ, ਉਸਨੇ ਮੁਹੰਮਦ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਜ਼ੈਨਬ ਨੂੰ ਤਲਾਕ ਦੇ ਦੇਵੇਗਾ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਸਕੇ। ਨਿਮਰਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖੋ, ਅਤੇ ਅੱਲ੍ਹਾ ਤੋਂ ਡਰੋ।" (ਕੁ: 33: 37) ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜ਼ੈਦ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਜ਼ੈਨਬ ਦੀ ਨਰਮ ਚਮੜੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੱਕੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਅਤੇ ਕੁੰਡਲੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਾਮਨਾ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਅੱਲ੍ਹਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਲੋਚਨਾ ਤੋਂ ਡਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸੀਹਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਆਇਤ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਹਲਾ ਪਿਆ ਸੀ ਰੱਬ। “ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਲੁਕਿਆ ਸੀ ਜੋ ਅੱਲ੍ਹਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੇਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਸੀ ਜਦੋਂ ਕਿ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦਾ ਬਿਹਤਰ ਅਧਿਕਾਰ ਸੀ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਜ਼ੈਦ ਨੇ ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ ਸੀ (ਭਾਵ ਉਸਨੂੰ ਤਲਾਕ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ), ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ (ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ) ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾ ਆਵੇ। ਪੁੱਤਰ ਜਦੋਂ ਬਾਅਦ ਵਾਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਅਤੇ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” (ਕੁ: 33: 37)

ਕੁਝ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਨ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਜ਼ੈਦ ਨੂੰ ਜ਼ੈਨਬ ਨਾਲ ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੂਬੀ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਜ਼ੈਦ ਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਜ਼ੈਨਬ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਜ਼ੈਦ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅਰਧ-ਨਗਨ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਵਰਗੀ ਕਥਾ ਬਾਰੇ ਸਭ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੀਰਾਜ ਦੀ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ।

ਮੁਹੰਮਦ ਦੀ ਆਪਣੀ ਨੂੰਹ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰੋਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਅੱਲ੍ਹਾ ਨਾਲ ਕੌਣ ਬਹਿਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੁਗਲੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਾਉਣ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਨਿਰਮਾਤਾ ਨੇ ਇੱਕ ਆਇਤ ਭੇਜੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਨਬੀ ਕਿਸੇ ਦਾ ਪਿਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਰੱਬ ਦਾ ਦੂਤ ਅਤੇ ਨਬੀਆਂ ਦੀ ਮੋਹਰ ਹੈ। (ਕੁ: 33: 40) ਉਸਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਰੱਬ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ੈਨਬ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕ ਜਾਣ ਸਕਣ ਕਿ ਗੋਦ ਲੈਣਾ ਇੱਕ ਘਿਣਾਉਣਾ ਕੰਮ ਹੈ। ਮੁਹੰਮਦ ਦੀ ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥਾ ਲਈ ਧੰਨਵਾਦ, ਇਸਲਾਮ ਵਿੱਚ ਗੋਦ ਲੈਣ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਰੱਬ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਫੈਸਲੇ ਕਾਰਨ ਕਿੰਨੇ ਅਨਾਥਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਪਿਆਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਲੱਭਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ।

ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਕਾਰ

ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਦੀ ਝੂਠੀ ਪਰੰਪਰਾ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਸਨੂੰ ਇਸਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਲੱਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਜਦੋਂ ਵੀ ਚਾਹਿਆ ਖਾਧਾ। ਇਬਨ ਸਾਦ ਲਿਖਦਾ ਹੈ: “ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਦੂਤ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਅਸੀਂ ਨਬੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵੇਰ ਦਾ ਭੋਜਨ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ਾ ਤੋੜਨ ਵਿੱਚ ਕਾਹਲੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।” ਇਹ ਮੁਹੰਮਦ ਦੇ ਕੁਝ ਉਦਾਹਰਣ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅੱਲ੍ਹਾ ਨੇ ਜੋ ਵੀ ਕੀਤਾ ਉਸਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਵਾਨ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਆਇਸ਼ਾ ਨੇ ਇਸ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਾਹਲੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਉਸਨੇ ਉਪਰੋਕਤ ਸ਼ਬਦ ਉਦੋਂ ਕਹੇ ਜਦੋਂ ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੱਲ੍ਹਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨੂੰਹ, ਜ਼ੈਨਬ ਨੂੰ ਦੁਲਹਨ ਵਜੋਂ ਲੈਣ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।

ਮੁਹੰਮਦ ਦੁਆਰਾ ਲੜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਫ਼ੌਜਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਅਕਸਰ ਚੇਨ-ਲਿੰਕ ਮੇਲ ਦੇ ਦੋ ਕੋਟ ਪਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਉੱਪਰ। ਡਬਲ ਆਰਮਰਿੰਗ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੰਨਾ ਭਾਰੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਤੁਰਨ ਲਈ ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ। ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅਗਲੀ ਕਤਾਰ ਵੱਲ ਚੀਕਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਬਹਾਦਰ ਬਣਨ ਅਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਨਾ ਡਰਾਉਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੀ ਕੁਆਰੀਆਂ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗੀ ਭੋਜਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ। ਆਪਣੇ ਲਈ, ਉਸਨੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੱਤੀ। ਕਈ ਵਾਰ ਉਹ ਮੁੱਠੀ ਭਰ ਧੂੜ ਫੜ ਲੈਂਦਾ, ਇਸਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਰਾਪ ਦਿੰਦਾ। ਇਹ ਉਸਦੀ ਬਹਾਦਰੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨ ਦੀ ਹੱਦ ਸੀ।

ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੁਝ ਪੈਰੋਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ੰਕਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਅੱਲ੍ਹਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ; ਇਹ ਅੱਲ੍ਹਾ ਸੀ: ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ (ਮੁੱਠੀ ਭਰ ਮਿੱਟੀ) ਸੁੱਟਿਆ, ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦਾ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਰਖ ਕੇ ਪਰਖ ਲਵੇ: ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਲ੍ਹਾ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਸੁਣਦਾ ਅਤੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈ (ਸਭ ਕੁਝ)। " (ਕੁ: 8: 17)

ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਸਨੇ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਜਾਂ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕੀਤੀ ਜੋ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਉਹ ਇੱਕ ਆਇਤ ਕਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਅੱਲ੍ਹਾ ਇੱਕ ਕਿਰਪਾ ਪੂਰਵਕ ਅਜ਼ਮਾਇਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।

ਮੱਕਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸਲਾਮ ਕਬੂਲ ਕਰਨ ਦਾ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਅਕਬਾ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਗੁਪਤ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮਦੀਨਾ ਦੇ ਅਰਬਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੱਕਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਰਚੀ, ਉਸਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ। ਇਬਨ ਇਸਹਾਕ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "'ਰਸੂਲ ਨੇ ਬੋਲਿਆ ਅਤੇ ਕੁਰਾਨ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਰੱਬ ਕੋਲ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਇਸਲਾਮ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ:" ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਨੂੰ ਇਸ ਅਧਾਰ' ਤੇ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।"

ਹਾਲਾਂਕਿ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰਾਖੀ ਉਸਦੀ ਤਰਜੀਹ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰੋਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ, “ਉਸ ਦੀ ਸੌਂਹ ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ! ਮੈਂ ਅੱਲਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਾਂਗਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਵਾਂਗਾ।

ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜੀ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿੱਤ ਦੇਣ ਲਈ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰੋਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਅਸਹਿਮਤੀ ਅਤੇ ਆਲੋਚਨਾ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਕੀਤਾ। ਔਰਵਾ, ਕੁਰੈਸ਼ ਦੇ ਵਾਰਤਾਕਾਰ, ਜਿਸਨੇ ਹੁਦੈਬੀਯਾਹ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਦਮੀਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕੀਤੀ, ਨੇ ਗਵਾਹੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪੈਰੋਕਾਰ “ਉਸ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜ ਗਏ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਥੁੱਕ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ, ਜਾਂ ਜੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਤ ਕਰਨ ਲਈ।”

ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਸਰ ਵਿਲਮ ਮੁਇਰ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋਸ਼ ਦੀ ਇਸ ਡਿਗਰੀ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਅਤਿਕਥਨੀ ਵਜੋਂ ਵਿਆਖਿਆ ਜਾਂ ਖਾਰਜ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਪੰਥ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜੋ ਅੱਜ ਤੱਕ ਬਰਕਰਾਰ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਵੀ ਆਧੁਨਿਕ ਪੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਮੁਹੰਮਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹਰ ਨੈਤਿਕ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਬਣਾਇਆ, ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਅੱਲ੍ਹਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਜਾਂ ਦੋ ਆਇਤਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀਆਂ।

ਅਰਬ ਸਧਾਰਨ ਲੋਕ ਸਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭੋਲੇਪਨ ਤੇ ਮਾਣ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਲ ਦੇ ਚਾਰ ਮਹੀਨਿਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਲੋਕ ਅਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।

ਸਾਲ ਦੇ ਅਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਲੜਨਾ ਅਤੇ ਮਾਰਨਾ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਸੀ। ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਨਖਲਾਹ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛਾਪਾ ਮਾਰਨ ਦੀ ਮੁਹਿੰਮ ਭੇਜੀ, ਜੋ ਕਿ ਇਸ ਦੇ ਖਜੂਰ ਦੇ ਦਰਖਤਾਂ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਕਰਨ ਅਤੇ ਕਿਸ਼ਮਿਸ਼, ਮੱਖਣ, ਵਾਈਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਕਾਫਲੇ ਨੂੰ ਮੱਕਾ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਅੱਠ ਬੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਿਸ਼ਨ ਦੱਸੇ ਬਿਨਾਂ ਭੇਜਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਚਚੇਰੇ ਭਰਾ ਅਬਦੁੱਲਾ, ਮੁਹਿੰਮ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮੁਹਰਬੰਦ ਚਿੱਠੀ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਹਦਾਇਤ ਸੀ। ਅਬਦੁੱਲਾ ਇਕੱਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ ਜੋ ਮਿਸ਼ਨ ਬਾਰੇ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਆਦਮੀਆਂ ਨੇ ਚਿੱਠੀ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਮੁਹੰਮਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਨ। ਆਦਮੀਆਂ ਨੇ ਸਥਿਤੀ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਟਾਂਦਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਇਆ ਕਿ ਨਬੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਮੀਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਗਏ ਹੋਣ ਅਤੇ ਗਲਤ ਜਾਪਦੇ ਹੋਣ। ਘਾਤ ਲਗਾਉਣ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਮੁਨਵਾਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਦਾ ਦਿਖਾਵਾ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਵਪਾਰੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਹਿਰਾ ਘਟਾ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਮੁਸਲਮਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਇੱਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੋ ਨੂੰ ਬੰਧਕ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਚੌਥਾ ਵਿਅਕਤੀ ਫਰਾਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਹੱਤਿਆ ਨੇ ਕੁਰੈਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ, ਸੱਤਾ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ, ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਾਨੂੰਨ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ। ਇੱਥੇ ਅਣਗਿਣਤ ਮਾਮਲੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕਤਾ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕਤਾ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕੀਤੀ। ਵਪਾਰੀ ਕਾਫ਼ਲਿਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰਾ ਪਾਉਣਾ ਜਾਂ ਪਿੰਡਾਂ 'ਤੇ ਛਾਪੇ ਮਾਰਨਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜ਼ਬਤ ਕਰਨਾ ਚੋਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ। ਅਸ਼ਲੀਲਤਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਬਹੁ -ਵਿਆਹ ਤੱਕ, ਬਲਾਤਕਾਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੀਡੋਫਿਲਿਆ ਤੱਕ, ਕਤਲ ਤੋਂ ਨਸਲਕੁਸ਼ੀ ਤੱਕ, ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਪੈਗੰਬਰ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੁਸਲਮਾਨ ਵੀ। ਉਹ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਅਤੇ ਹਿੰਸਕ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਚੇਲੇ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਹਨ।

License to Violate Moral Codes
One day Muhammad went to see his adopted son Zayd. He was not home. He entered the house and had a glimpse of Zayd’s semi naked wife Zeinab (not to be confused with Muhammad’s daughter with the same name). His heart was suddenly transformed. He became aroused by her beauty and overwhelmed by desire. “Praised be Allah, the best of all creators, who transforms hearts,” he murmured lustfully as he left the house.
When Zayd learned this, he told Muhammad that he will divorce Zeinab so he could have her. Feigning modesty Muhamamd responded, "Keep your wife to yourself, and fear Allah." (Q.33:37) However, soon after Zayd left, the remembrance of Zeinab’s soft skin, her firm breasts and disheveled hair awoke his lust and his Allah rushed to reveal a verse admonishing him for fearing criticism of the people, instead of fearing God. “You did hide in yourself that which Allah will make manifest, you did fear the people whereas Allah had a better right that you should fear Him. So when Zayd had accomplished his desire from her (i.e. divorced her), we gave her to you in marriage, so that (in future) there may be no difficulty to the believers in respect of (the marriage of) the wives of their adopted sons when the latter have no desire to keep them. And Allah's Command must be fulfilled.” (Q.33: 37)
A few years earlier, when Muhammad claimed to have ascended to heaven, he told Zayd an anachronistic story about meeting Zeinab there with dark ruby lips and being told that she belongs to Zayd. Thinking that his marriage with Zeinab had been arranged in heaven, Zayd married her. Nonetheless, when Muhammad saw her semi-nude, he forgot all about his heavenly fable. After all, he knew that the whole story of Mi’raj was a fib.
Muhammad’s marriage to his daughter-in-law confounded his followers. But who could argue with Allah? To silence any gossiper, the maker of the universe sent down a verse and said the prophet is not the father of anyone, but the messenger of God and the Seal of the prophets. (Q.33:40) He claimed God ordered him to marry Zeinab so that people know that adoption is an abomination. Thanks to Muhammad’s inability to control his sexual urge, adoption in Islam is prohibited. God knows how many orphans lost the chance of finding a loving family because of this ruling.
Special Privileges
Muhammad reintroduced the pagan tradition of fasting. However, he found it difficult to observe it, so he ate whenever he pleased. Ibn Sa’d writes: “The Messenger of Allah used to say ‘We the prophets are required to eat our morning food later than others and hurry in breaking our fast in the evening.'”173 These are just a few examples of how Muhammad did as he pleased and made his Allah approve whatever he did. The young and perceptive Aisha noticed this and said “I feel that your Lord hastens in fulfilling your wishes and desires.”174 She uttered the above when Muhammad made his Allah order him to take his daughterin-law, Zeinab, as a bride.
In none of the wars that Muhammad fought did he put his own life in danger. He stood behind his troops, wearing often two coats of chain-link mail, one on top of the other.175 The double armouring made him so heavy that he needed assistance to stand or walk. While in that state, he would shout toward the front row and goad his men to be valiant and not fear death, promising them high-bosomed virgins and celestial food in the other world. For himself, he preferred these goodies in this world. Sometimes he would grab a handful of dust, throw it in the direction of the enemy and curse them. That was the extent of his bravery and contribution to his wars.
His actions must have bewildered some of his followers. To dispel their doubts he made his Allah say, “It is not ye who slew them; it was Allah: when thou threw (a handful of dust), it was not thy act, but Allah’s; in order that He might test the Believers by a gracious trial from Himself: for Allah is He Who heareth and knoweth (all things).” (Q.8:17)
Any time he did something that baffled his follower or prophesied something that did not come true, he would reveal a verse saying, Allah wanted to test your faith by a gracious trial.
While still living in Mecca, whenever he met a group of people and invited them to accept Islam the first thing he asked them was protect him like their women and children. In his secret meeting in Aqaba, where he met the Arabs of Medina and conspired with them against Mecca his protection was the first thing in his mind. Ibn Ishaq says, “'The apostle spoke and recited the Quran and invited men to God and commended Islam and then said: "I invite your allegiance on the basis that you protect me as you would your women and children."176
Although protecting his own life was his priority, he would tell his followers about the greatness of martyrdom. He would tell them, “By Him in Whose Hands my life is! I would love to be martyred in Al1ah's Cause and then come back to life and get martyred, and then come back again and get martyred and then come back again and get martyred.177
To finance his military expeditions, he exhorted his followers to contribute their wealth. He urged them to serve him and wait upon him. He encouraged their adulation of him and strongly frowned on dissent and criticism. Orwa, the negotiator of the Quraish who visited him among his men in Hudaibiyyah, witnessed that his followers “rushed to save the water in which he had performed his ablutions, to catch up his spittle, or seize a hair of his if it chanced to fall.”178
This degree of zealotry should not be interpreted or dismissed as an exaggeration of later years, as the historian Sir Willam Muir believed. Muhammad, like all cult leaders, had created a personality worship of himself that has endured to this day. We can see this kind of personality worship in modern cults even today. Muhammad thought himself to be above the law. He broke every moral and ethical code whenever it suited him, and then made his Allah reveal a verse or two to approve what he had done.
Arabs were simple people, but they had dignity and prided themselves on their chivalry. They had designated four months in a year as sacred, during which they did not fight. During these months people travelled freely and went on pilgrimage.
Fighting and killing at such a time of the year was a sacrilege. In one such month, Muhammad sent a raiding expedition to Nakhlah, a place known for its palm trees, to lay siege and ambush a caravan carrying raisins, butter, wine, and other goods from Taif to Mecca. He sent eight men without revealing their mission. He gave a sealed letter to his cousin Abdullah, the leader of the expedition with the instruction to read it to his companions after arriving at the destination. Abdullah was the only person who knew about the mission. When the men opened the letter, they realized Muhammad was asking them to do a sacrilege and to kill in sacred months. The men discussed the situation and finally convinced themselves that the orders of the prophet should be obeyed even if they went against their consciences and seemed wrong. To set up the ambush, they shaved their heads and pretended to be preparing themselves for pilgrimage. When the merchants lowered their guard, the Muslims leapt upon them, killed one and took two as hostages. The fourth person escaped. This killing sent a shockwave through the Quraish who realized that their opponent, in his quest for power, is willing to kill and would not respect any law. There are countless cases in which Muhammad broke the laws of the land and disregarded the codes of ethics and morality. Laying siege to merchant caravans or raiding villages and seizing their wealth is theft and is against the law in any society. From incest to polygamy, from rape to paedophilia, from assassination to genocide, the Prophet of Allah did them all. He was disdainful of authorities, and so are Muslims. He was deceitful and violent and so are his followers.